Emigreren naar Galicië. Sommigen verklaarden ons voor gek en weer anderen wilden stiekem ook. Soms lijkt het alsof we hier al ons hele leven wonen, maar daar is wel wat aan vooraf gegaan. 

Helemaal nieuw waren we niet in het dorp. Mijn schoonouders komen hier vandaan en we waren al vaak op vakantie geweest. We kenden al wat mensen en die stonden dag en nacht voor ons klaar. Ze leerden ons alles wat we moesten weten. Zaaien, ploegen, wijn maken en wat je wel en niet moet doen op feestdagen. Maar ook, en dat is heel belangrijk wil  je niet over de tong gaan, dat je op iedere bruiloft of doopfeest een andere outfit moet dragen. Wisten wij veel! Maar wij waren leergierig en stortten ons dapper op de cursus emigreren voor beginners.

Toerisme in ons dorp in Galicië

Dit  is een foto van een foto dus de kwaliteit laat te wensen over. Maar de sfeer is wel duidelijk toch?

Emigreren is hard werken

De eerste paar jaar hebben we allerlei dingen gedaan die een beetje plattelandbewoner behoort te doen. We legden een moestuin aan, kochten een dozijn kippen en een varken. Alleen, we hadden geen idee hoeveel werk dat allemaal was. Die beesten moeten eten, daar heb je mais voor nodig maar dat moet je wel eerst planten. En voordat je kunt planten moet je eerst ploegen. Gewoon een full-time baan! 

Romantiek en moestuin
Voordat we hier kwamen had ik een romantisch idee bij een moestuin. Leek me geweldig. Sla en tomaat uit eigen tuin is écht lekkerder dan gekocht. Maar vrij nemen om in die moestuin te werken, no way! Dat doe ik liever om naar het strand te gaan. Ik bleek niet geschikt voor een moestuin en ik was bang voor het varken. Dus op het moment dat de grote vriezer vol lag met kilo´s varkensvlees en een berg kippen was dat het einde van onze carrière als veehouders. 

Het leed dat emigreren heet

Wil je écht 100% integreren in  ons dorp blijkt een traktor onmisbaar. En waar in Nederland de auto soms geldt als statussymbool is dat hier het geval met een traktor. Onze status is een 40 jaar oud beestje dat het nog heel prima doet. En hé, laten we wel wezen, een beetje boer heeft toch zeker een traktor? Voor ons is het ding inmiddels onmisbaar. Naar de bergen voor hout, stenen verplaatsen en een groot gat voor het zwembad graven. Dat hoort bij emigreren naar Spanje. Dus er kwam een grote kuil in de tuin. Het is lang een kuil gebleven want hier maak je nergens haast mee.

De horreo

Om het plaatje compleet te maken moest daar ook een terras en een barbecue bij. En onze eigen horreo, een Galicische graanschuur. Zonder graan, maar gewoon omdat we het mooi vinden. Over een paar jaar is ie klaar. Alles helemaal door Jorge bedacht, gehakt, geslepen en gebouwd! En weet je, als we dan van dat alles zitten te genieten is het precies zoals we ons hadden voorgesteld! Hier ben ik wél geschikt voor.

Eerste communie en wijn

Ondertussen groeide onze zoon op, leerde moeiteloos Spaans en Gallego en deed zijn eerste communie. Er kwamen vrienden en familie uit Nederland, we zagen wilde paarden en genoten van de geweldig mooie omgeving. We vierden kerstfeest op zijn Spaans, ik leerde varkensoren en levensgrote inktvissen klaar maken en Jorge maakte onze eerste wijn.

Mooie verhalen
Tussen neus en lippen door probeerde ik ook Galicisch te leren (nog niet gelukt) en iets te snappen van de omgangsvormen in het dorp. En ik luisterde vol bewondering en ongeloof naar de mooie verhalen over heksen en vreemde gebeurtenissen. Emigreren naar Galicië is leuk!

Wie zijn wij?

Wij zijn Jorge en Bianca, een Spaans-Nederlands stel dat vanuit Rotterdam naar het platteland van Galicië is verhuisd. Galicië barst uit zijn voegen van mooie en leuke dingen en bijna niemand weet het. Wij weten ook nog niet alles maar wat we wel weten vind je op deze site. Het dorp waar we wonen heet Valboa en ligt in de Rías Baixas. En we kunnen je vertellen, dat is een luxe!